سلامت ” نگاهبانان سلامت ” در خطر است
پرستاران در معرض خطر آلودگی و ابتلا به بیماریهای خطرناک قرار دارند
سلامت ” نگاهبانان سلامت ” در خطر است
گروه اجتماعی خبرگزاری مهر - سالهاست که از بیماری ریه رنج می برد، این ارمغان سال هایی است که شب ها تا صبح بر بالین بیماران سر کرده است ، سال هایی که جوانی اش را از او گرفتند و در عوض انواع بیماری ها را به او هدیه کردند. شغل پرستاری را عاشقانه دوست داشت، هنوز هم وقتی از شغلش صحبت می کند، چشمانش برق می زند، هنوز هم معتقد است، پرستاری شغل دوست داشتنی است حتی اگر هیچ کس قدر کار تو را نداند.
نگاه خسته اش را از پرونده بیماری به پرونده بیماری دیگر می کشاند، دوشیفت کار در بیمارستان باعث شده تا در 35 سالگی 50 ساله به نظر آید، برای او و همکارانش زندگی در بیمارستان و در کنار میکرب و ویروس و خلاصه هر بیماری لاعلاجی به نوعی عادت شده است.
هر روز کارش را تکرار می کند، تزریق وریدی ، کنترل فشار خون، تعویض پانسمان، دادن داروی به موقع به بیماران و …
حالا دیگر به غرولندهای بیماران بد حال هم عادت کرده ، توقع تشکر از کسی راندارد، سعی می کند خونسردی اش را حفظ کند و با کسی درگیری لفظی نداشته باشد. اما چیزی که بیشتر از همه فکر او را به خود مشغول کرده، شیوع بیماری های لاعلاجی مانند ایدز است، او خطر را تا زمانی که یک بیمار ایدزی را در بخش او بستری نکرده بودند، به این نزدیکی احساس نکرده بود، اما حالا قضیه فرق می کند، او مجبور است هر روز با بیماری ایدزی بخش احوالپرسی کند، داروهایش را بدهد، برایش آمپول تزریق کند و …
نگاهی به پرونده می اندازد، تزریق وریدی ، کنترل فشار خون و … سرنگ را بر می دارد و سعی می کند رگ دست بیمار را پیدا کند، هنوز هم زخمی که شب گذشته بر اثر بی احتیاطی بر روی انگشتش ایجاد شده اذیتش می کند، اما او فرصت ندارد که به این چیزها فکر کند، هنوز تا صبح زمان زیادی باقی مانده، دو شب متوالی شیفت بوده و حالا دیگر توان ایستادن روی پاهایش را هم ندارد.
نگاهی به زخم دستش می کند، باید برای تزریق به سراغ بیمار ایدزی اش برود، دستکشی به دست می کند و سرنگ را بر می دارد و راهی می شود، حوصله حرف زدن با کسی را ندارد، می گوید: فقط کافی است یکبار که چنین زخمی روی دستم است یادم برود که دستکش به دست کنم و آمپول این بیمار را بزنم، آن موقع باید روی تخت کناری این بیمار دراز بکشم، چون آن موقع من هم می شوم یک بیمار ایدزی دیگر.
هما -الف پرستار یکی از بیمارستان های دولتی در رابطه با آلوده شدن پرستاران به بیماری هایی از جمله ایدز و هپاتیت می گوید: این اتفاق سال هاست که روی می دهد، حالا طوری شده که سعی می کنند از پرستار مخفی کنند که بیمار مبتلا به ایدز است ، چرا که خیلی از پرستاران به دلیل تجربه تلخ همکارانشان از برخورد با این گونه بیماران و ابتلای آن ها به این بیماری ها باعث شده که خیلی از آن ها از رسیدگی به بیماران ایدزی سرباز بزنند.
وی می افزاید: البته این سرباز زدن همراه با اخراج است، اما وقتی فکر می کنی می بینی حفظ سلامتی ات خیلی بهتر از حفظ شغلی است که شاید به درآمد آن نیاز مبرم هم داشته باشی.
این پرستار خاطر نشان می کند: این در حالی است که دریافتی پرستاران در قبال کاری که انجام می دهند آنقدر ناچیز است که حتی اگر به دلیل عدم سرکشی به بیماران ایدزی و هپاتیتی از کار اخراج شوند، چندان اتفاقی نمی افتد.
وی می گوید : آنچه درد آور تر است این است که ابتلای بیماران به بیماریهایی چون ایدز و هپاتیت اغلب از سوی پزشکان و مسوولان اتاق عمل و … از پرستاران کتمان می شود . و این گناهی نابخشودنی است .
هما - الف می گوید: ترس از مبتلا شدن به ایدز و هپاتیت برای همه یکسان است، نباید این موضوع را با روحیه فداکارانه پرستاران اشتباه گرفت، شما فکر می کنید اگر فلورانس نایتینگل هم با این بیماران سر و کار داشت، چه رفتاری می کرد؟ ابتلا به این بیماری برای یک پرستار بسیار زجر آورتر است.
وی می افزاید: در زمان جنگ ما نیز فلورانس نایتینگل کم نداشتیم، بودند پرستارانی که برای کمک به زخمی های جنگ از جان خود می گذشتند، آنجا خستگی معنایی نداشت، اما حالا در این شرایط با این اوضاع کاری چطور می توان از پرستاری انتظار داشت که از جان و مال خود برای کمک به بیماران بگذرد، آنهم وقتی که مجبور است برای پرداخت قسط خانه و کمک به هزینه های زندگی پا به پای شوهرش کار کند، مجبور است برای گذران زندگی اش در چند بیمارستان استخدام شود و از هر کدام هم حقوق ناچیزی بگیرد، تا سر ماه پول مورد نیازش را تامین کند.
این پرستار می گوید: سالهاست که عادت کرده ام شب ها را بر بالین بیماران بد حال بگذرانم، سال هاست که دستگاه فشارخون را با خود به این طرف و آن طرف می برم ، نبض بیماران را می گیرم ، برایشان آمپول می زنم، داروهایشان را سر ساعت می دهم و خلاصه این که سال هاست بهترین روزهای زندگی ام را در کنار کسانی گذرانده ام که حتی نام مرا هم به یاد نمی آورند و من تمام این کارها را با عشق و علاقه ای که به کارم دارم انجام می دهم.
وی می افزاید: عشق و علاقه ای که در نظر مسئولان امر هیچ نیست، آن ها این عشق را با ماهی 150 هزار تومان حقوقی که به من می دهند در حد یک کار عادی و غیر ضروری پایین می آورند، در واقع پرستاران از ابتدایی ترین حقوقی که تمام انسان ها از آن بهره مندند بی بهره مانده ایم.
هیچ کس از حق پرستاران دفاع نمی کند
اما حسن - م پرستار یکی دیگر از بیمارستان ها نیز در این باره می گوید: آخرین ضربه ای که به پرستاران زده شد، خصوصی سازی پرستاری بود، خیلی از افرادی که به دنبال کسب سود و منافع شخصی خودشان بودند یک شرکت پرستاری دایر کردند و پرستاران بیکار مجبور شدند برای به دست آوردن شغل سرنوشت خود را به دست این شرکتها بسپارند.
وی می افزاید: بسیاری از این شرکت های خصوصی خیلی راحت بعد از سه ماه کار کشیدن از پرستاران آن ها را به دلایل واهی اخراج می کنند و هیچ کس هم نیست که از حق پرستاران دفاع کند، این اتفاق برای بسیاری از پرستاران رخ می دهد و آنها نمی دانند که برای گرفتن حق خودشان به چه کسی باید مراجعه کنند.
اخراج به خاطر ترس از ابتلا به ایدز
به گزارش خبرگزاری مهر سعیده ملکی نیز یکی از پرستارانی است که از طریق این شرکت های خصوصی به کار در یک بیمارستان گمارده شده است، او در رابطه با امنیت شغلی پرستاران به خصوص پرستاران شاغل در بخش خصوصی می گوید: طی یک ماه گذشته 2 نفر از همکاران من به دلایل واهی اخراج شده اند، این شرکت ها برای اینکه از بیمه کردن پرستاران شانه خالی کنند بعد از سه ماه آن ها را به دلایلی کاملا غیر منطقی اخراج می کنند، این در حالی است که پرستاران بخش های خصوصی هم بیشتر در بیمارستان ها در بخش های عفونی به کار گرفته می شوند، اما هیچ کس به این موضوع توجه نکرده و در بسیاری از موارد دریافتی ما از دیگر پرستاران بسیار کمتر است.
وی می افزاید: این که می گویند پرستاران از دادن خدمات مناسب به بیماران خودداری می کنند، بی انصافی محض است ، هیچ پرستاری چنین کاری نمی کند، اگر کیفیت خدمات پرستاری پایین آمده این مساله عمدا از سوی پرستاران صورت نمی گیرد، چرا که آن ها وقتی حقوق ناچیزی دریافت می کنند و مجبورند ساعت های متمادی کار کنند، دیگر نمی توانند مثل ساعات اولیه روز پر انرژی باشند.
این پرستار سپس به اخراج یکی از همکارانش در ماه گذشته اشاره کرده و می گوید: این پرستارهم از طریق همین شرکت های خصوصی به تازگی به جمع همکاران ما اضافه شده بود، برای او کار کردن در بخشی که بیماران ایدزی را نگهداری می کردند، کار سختی بود، او یک فرزند 2 ساله داشت و به شدت از مبتلا شدن به بیماری ایدز می ترسید، از مسئولان شرکت خواهش کرد او را به بیمارستان یا بخش دیگری منتقل کنند، اما آنها خیلی راحت بعد از یک ماه کار و بدون این که هیچ دستمزدی به او بدهند این پرستار را اخراج کردند.
اتفاقاتی که نمی توان مانع از آن شد
اما معاون فرهنگی و اجتماعی سازمان نظام پرستاری در گفتگو با خبرنگار اجتماعی خبرگزای مهر در این باره می گوید: باید باور کنیم که کار پرستاران کار پر خطری است و آنها هر لحظه ممکن است در معرض آلودگی و ابتلا به یک بیماری خطرناک قرار بگیرند، بیماری های مانند ایدز تابلو ندارد و ممکن است هر فردی که به دلیل وجود بیماری های دیگری در بیمارستان بستری می شود به این بیماری خطرناک هم مبتلا باشد.
محمد شریفی مقدم می افزاید: پرستار با توجه به وظایفی که دارد با انواع بیماری ها رابطه مستقیم دارد، او موظف به انجام تزریقات وریدی و عضلانی برای بیمار است، یعنی مستقیما با عامل بیماری زا ارتباط دارد، این موضوع در مورد پرستاران زن بیش از مردان باید مورد توجه قرار گیرد، چرا که آن ها به دلیل انجام کارهای منزل احتمال بریدگی و یا ایجاد خراش در دستانشان بسیار زیاد است، یعنی راحت ترین راه برای ورود ویروس ایدز به بدن افراد.
وی تصریح می کند: مساله سخت و زیان آور بودن کار پرستاری مساله کوچکی نیست که بتوان براحتی از کنار آن گذشت، ما باید به این موضوع ایمان داشته باشیم که پرستاران جانشان را در دست گرفته اند و هر آن ممکن است بمبی در نزدیکی آنها منفجر شود و وجودشان را متلاشی کند.
شریفی مقدم می گوید: مساله سخت و زیان آور بودن شغل پرستاری مساله ای نیست که به راحتی بتوان از کنار آن گذشت، سپردن پرستاران به بخش خصوصی اوضاع را به شدت بغرنج خواهد کرد، اگر نخواهیم به کار پرستاران بها بدهیم در واقع به جان بیماران بها نداده ایم، عدم رسیدگی لازم به بیمار موجبات مرگ او را فراهم می کند و این مشکلی نیست که بتوان به راحتی از کنار آن گذشت.
خصوصی سازی پرستاری ضربه مهلک بر پیکر بهداشت و درمان جامعه
اما عضو شورای عالی نظام پرستاری نیز در این رابطه می گوید: موضوع امنیت شغلی پرستاران یکی از مسایلی است که باید از همه ابعاد و جهات به آن توجه کرد.
وی می افزاید: ایجاد خصوصی سازی در پرستاری است معضل بزرگی است که ضربه مهلکی را بر پیکر بهداشت و درمان جامعه وارد می آورد و این بیراهه پایان خوشی نخواهد داشت.
همایون راحمی تصریح می کند: شاید خصوصی سازی در برخی از شغل های خدماتی بازده خوبی داشته باشد اما در زمینه بهداشت و درمان با شکست رو به رو خواهد شد، مگر ما می توانیم امنیت کشور را به دست بخش خصوصی بسپاریم که حالا بهداشت و درمان جامعه را به این بخش سپرده ایم؟!
عضو شورای عالی نظام پرستاری خاطر نشان می کند: شرکت های خصوصی برای به دست آوردن سود بیشتر ارایه خدمات به بیماران را خدشه دار می کنند و نتیجه این عمل برای بیماران بسیار مضر است.
راحمی می افزاید: در حال حاضر در برخی از شهرها و استان ها و از جمله شهر تهران خصوصی سازی در جریان است و پرستاران فعال در این بخش با بیش از 250 ساعت کار در ماه تنها 130 تا 140 هزار تومان حقوق دریافت می کنند .
وی با اشاره به این موضوع که در حال حاضر در بیمارستان امام خمینی و بیمارستان امام حسین تهران در بخش های ICU و CCU برای جبران کمبود نیرو از بخش خصوصی پرستار استخدام کرده اند.
راحمی می گوید: این در حالی که در بعضی از شهرها بخش خصوصی پرستاران را به طرز بسیار ناعادلانه ای به کار می گیرد، به طوری که از یکی از بیمارستان های مشهد گزارش رسیده که پرستاران با ماهی 70 هزار تومان حقوق به کار گرفته می شوند.
خصوصی سازی پرستاری، سیاه و سپید
خصوصی سازی پرستاری در حالی در بیمارستان های کشور اجرا می شود که مسئولین بهداشت و درمان کشور مدعی هستند این طرح اجرا نمی شود ، آنها معتقدند خصوصی سازی پرستاری منتفی شده است و دیگر این طرح گسترش پیدا نخواهد کرد، این در حالی است که شرکت های خصوصی با فعالیت های خود برای کسب سود بیشتر هم به پرستاران صدمه می زنند و هم بهداشت و درمان کشور را به مخاطره می اندازند
احمد عامری
موضوعات مربوط به حرفه پرستاری