من پرستارم

ساقی حدیث سرو و گل و لاله می​رود
می ده که نوعروس چمن حد حسن یافت
شکرشکن شوند همه طوطیان هند
طی مکان ببین و زمان در سلوک شعر
آن چشم جادوانه عابدفریب بین
از ره مرو به عشوه دنیا که این عجوز
باد بهار می​وزد از گلستان شاه
حافظ ز شوق مجلس سلطان غیاث دین

وین بحث با ثلاثه غساله می​رود
کار این زمان ز صنعت دلاله می​رود
زین قند پارسی که به بنگاله می​رود
کاین طفل یک شبه ره یک ساله می​رود
کش کاروان سحر ز دنباله می​رود
مکاره می​نشیند و محتاله می​رود
و از ژاله باده در قدح لاله می​رود
غافل مشو که کار تو از ناله می​رود