من پرستارم

گر چه بر واعظ شهر این سخن آسان نشود
رندی آموز و کرم کن که نه چندان هنر است
گوهر پاک بباید که شود قابل فیض
اسم اعظم بکند کار خود ای دل خوش باش
عشق می​ورزم و امید که این فن شریف
دوش می​گفت که فردا بدهم کام دلت
حسن خلقی ز خدا می​طلبم خوی تو را
ذره را تا نبود همت عالی حافظ

تا ریا ورزد و سالوس مسلمان نشود
حیوانی که ننوشد می و انسان نشود
ور نه هر سنگ و گلی لولو و مرجان نشود
که به تلبیس و حیل دیو مسلمان نشود
چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود
سببی ساز خدایا که پشیمان نشود
تا دگر خاطر ما از تو پریشان نشود
طالب چشمه خورشید درخشان نشود